تاریخچه
شورای مهاجرت بین ادیان مانیتوبا پس از جنگ جهانی دوم، زمانی که «آوارگان» مجبور بودند وابستگی مذهبی خود را برای ورود به کشور اعلام کنند، شکل گرفت. فرقههای مختلف با ارائه کمک در مبادی ورودی، به دنبال کمک به ادغام خود در کانادا بودند. با اهداف و منافع مشترک در مهاجرت و سیاستهای مهاجرتی، سازمانی از کلیساهای مختلف با هم رشد کردند.
تا سال ۱۹۶۰، کمیته ملی مهاجرت بین ادیان با دفاتر منطقهای که تحت دستورالعملهای خاص خود فعالیت میکردند، تشکیل شد.
شورای منطقهای مانیتوبا، که در سال ۱۹۶۸ تأسیس شد، از طریق کار داوطلبان، حمایت اجتماعی و اخلاقی را برای تازه واردان فراهم کرد. اولین کارمند پاره وقت با بودجه وزارت فدرال اشتغال و مهاجرت تأمین شد.
از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۹ این کارمند به تازه واردان کمک میکرد تا با مانیتوبا سازگار شوند. فضای اداری و هزینهها توسط فرقههای کلیسا تأمین میشد. در سال ۱۹۸۰، کلیسای متحد سنت اندرو الگین برای پاسخگویی به هجوم پناهندگان هندوچینی با MIIC ملاقات کرد. با کمک پولی که توسط کلیساها جمعآوری شده بود و کمک هزینه فدرال، یک مددکار اجتماعی آسیای جنوب شرقی استخدام شد. در سالهای ۱۹۸۲ و ۱۹۸۳، کمکهای مالی فدرال و استانی با یک مددکار اجتماعی دوم و یک هماهنگکننده، خدمات را ادامه داد و گسترش داد.
در سال ۲۰۰۰، شورای مهاجرت بین ادیان مانیتوبا با دولت کانادا توافقنامهای امضا کرد تا از پناهندگان «مرتبط با خانواده» حمایت مالی کند و برای اعضای خانواده پناهندگانی که توسط گروههای حوزه انتخابیه در جامعه قومی-فرهنگی مانیتوبا توصیه شدهاند، حمایت مالی ارائه دهد.
خدمات امروزی شامل خدمات دستیاری حقوقی به متقاضیان پناهندگی، کمک به حمایت مالی خانواده، اطلاعات و مشاوره برای پناهندگان خارج از کشور و طیف کاملی از خدمات (پذیرش، اسکان) به پناهندگان تحت حمایت دولت و پناهندگان تحت حمایت خصوصی میشود.
نماد بین ادیان
نمادهای طراحی لوگوی «بین ادیان» برای هر فرهنگ، مذهب و مردمی جهانی هستند. در مرکز، درختی زنده قرار دارد که ریشههایش در خاک نمایان و شفاف است. این یادآوری است که پناهندگان انسانهای زندهای هستند و به آب و هوای خوب، خاک خوب، آب، هوا و آفتاب نیاز دارند و حتی وقتی از سراسر جهان به آنجا منتقل میشوند، مانند همه موجودات زنده، شکوفا و رشد خواهند کرد.
در انجمن بین ادیان، ما متعهد به ایجاد محیطی سالم برای ارائه حمایت و آزادی مناسب به موجودات زنده هستیم. درخت به عنوان نمادی از زندگی، یادآور شگفتی و رمز و راز هر انسانی از هر کجا که آمده است، میباشد. چهار نقطه قطبنما، بقیه نماد را تشکیل میدهند که در یک دایره محصور شدهاند.
اینها یک طرح ماندالا با عناصر دایرهای و مربعی تشکیل میدهند. این نوع طرحها نماد تلاش در زندگی هر فرد برای یافتن تمامیت و هماهنگی، و کمال و آرامش و معنا در وقایع زندگیاش هستند. در یک سنت بومی آمریکای شمالی، این عناصر از چهار جهت چرخ دارو سخن میگویند که به موجب آن هر فرد برای یافتن تمامیت در زندگی فراخوانده میشود. در سنتهای دیگر، آنها میتوانند نماد بازوهای صلیب، چهار گوشه زمین یا چهار باد شدید باشند.
